Masters of Periodicity

Tussen de vele projecten waar ik de afgelopen tien jaar bij betrokken geweest ben, is er één die wat extra aandacht verdient, vanwege het tamelijk speciale karakter van deze 'band'.

Om te beginnen deelt de band zijn startpunt met diverse andere Delftse bands: het jaarlijkse M.O.E.-festival in De Koornbeurs.
Voor het festival van mei 1998 zat ik in een ongewoon grote band van acht mensen (inclusief een drie vrouwen sterke blazerssectie).
Met ons optreden werden we tweede en dus werd ons gevraagd om op te treden tijdens de O(ntvangst )WEE(k) in augustus. Daar niemand van ons eigenlijk rekening had gehouden met die mogelijkheid, lukte het ons door overlappende vakanties niet om data te prikken voor repetities met de gehele band.

Niet van plan om het er zomaar bij te laten zitten, besloten de drummer (Tjeerd Faber), de bassist (Frank Maarsen) en de gitarist (ik) bij elkaar te komen en een paar nummers te schrijven, om iets van een optreden te hebben voor het geval de anderen überhaupt niet mee konden doen.
Dus zaten we met z'n drieën op een zonnige zondagmiddag in juli in de kelder van De Koornbeurs, en improviseerden we met verbazend gemak in drie uur tijd vijf nummers bij elkaar. Twee weken later kwamen we weer bij elkaar, repeteerden we wat we die keer daarvoor gemaakt hadden en schreven we er nog maar eens drie nummers bij.

Tegen die tijd begonnen we ons alledrie te realiseren dat er echt een speciale chemie tussen ons ontstond als we aan het jammen waren.
Dat was niet iets wat we direct verwacht hadden, aangezien we ieder een totaal andere muzikale achtergrond hadden: Tjeerd in Funk en Jazz, Frank als Singer-Songwriter en ikzelf in Klassieke muziek en Symfonische rock.
De bevestiging kwam bij het optreden in de OWEE: we deden slechts één nummer met de gehele band en een stuk of acht nummers met z'n drieën. Maar op één of andere mannier was het niet half zo leuk en klonken de nummers niet half zo goed als toen we ze voor het eerst speelden in de kelder. Alle drie hadden we dat zelfde gevoel.

Dus besloten we dat we een tweede kans wilden.
De gelegenheid deed zich voor toen we gevraagd werden om op te treden voor klein publiek, op een privé-feestje.

We gingen het podium op zonder van tevoren in de oefenruimte gezeten te hebben. Aan het eind van de middag deden we een 'soundcheck' en speelden we elkaar anderhalf uur lang een aantal thema-tjes voor, waarvan we dachten dat die wel eens zouden kunnen werken. Die avond gingen we 'het podium' op en begonnen we te spelen en lieten de muziek zelf z'n weg vinden.
Dat werkte! En het is sindsdien blijven werken tot aan het moment dat Frank wegens RSI voor tenminste twee jaar z'n bas aan de wilgen moest hangen. Gelukkig is Frank inmiddels hersteld en we hopen ergens in de nabije toekomst weer eens een keertje met elkaar het podium op te kunen stappen.

Foto's: Wendy Westerduin